Martynika: gdzie leży i czym jest?
Martynika to wyspa na Małych Antylach, we wschodniej części Morza Karaibskiego. Jest jednocześnie regionem i departamentem zamorskim Francji, a także najbardziej wysuniętym regionem Unii Europejskiej. Płaci się tu euro, ale wyspa nie należy do strefy Schengen, więc zasady wjazdu trzeba sprawdzić osobno.
Wyspa leży bezpośrednio na północ od Saint Lucia, na północny zachód od Barbadosu i na południe od Dominiki. Ma powierzchnię 1128 kilometrów kwadratowych i jest górzysta. Prefekturą jest Fort-de-France, położone w środkowej części wyspy. Językiem urzędowym jest francuski, a niemal wszyscy mieszkańcy posługują się też kreolskim językiem martynikańskim.
Wyspa należy do Małych Antyli, łuku wysp wulkanicznych ciągnącego się na wschodnim krańcu Karaibów. Pochodzenie wulkaniczne widać w krajobrazie, bo najwyższym szczytem jest Mont Pelée.
Jak Martynika stała się francuska?
Pierwszymi mieszkańcami wyspy byli Kalinago. Christopher Kolumb dotarł tu 15 czerwca 1502 roku i przebywał tu trzy dni, uzupełniając zapasy wody. Rdzenni mieszkańcy nazywali wyspę Madinina lub Madiana, czyli „wyspa kwiatów”.
W 1635 roku Hiszpania formalnie oddała wyspę Francji, po 133 latach swoich rządów. 15 września 1635 roku Pierre Belain d'Esnambuc wylądował w porcie Saint-Pierre z osadnikami i założył pierwszą europejską osadę. Podobnie działo się na Gwadelupie, którą Francja zajmowała w tym samym okresie.
Wyspę kilkakrotnie atakowali lub zajmowali Brytyjczycy, w latach 1693, 1759, 1762 i 1779. Od 1794 do 1815 roku Wielka Brytania kontrolowała ją przez większość czasu, a po wojnach napoleońskich wyspa wróciła do Francji i pozostaje jej częścią.
Pochodząca z Martyniki Marie Josèphe Rose wyszła za Napoleona Bonaparte w 1796 roku i została cesarzową Józefiną. Niewolnictwo na Antylach Francuskich zniesiono w 1848 roku. Martynika była pierwszą zamorską częścią Francji, w której dekret zaczął obowiązywać, 23 maja 1848 roku.
Pogoda na Martynice w ciągu roku
Klimat jest tropikalny i wilgotny, łagodzony przez pasaty. Tabela pokazuje średnie wartości z lat 1991 do 2020 dla Saint-Pierre, miejscowości na północno-zachodnim wybrzeżu wyspy.
| Miesiąc | Średnia temperatura dzienna (°C) | Opady (mm) |
|---|---|---|
| Styczeń | 25,7 | 125,2 |
| Luty | 25,8 | 81,6 |
| Marzec | 26,4 | 59,4 |
| Kwiecień | 27,2 | 76,9 |
| Maj | 28,0 | 118,7 |
| Czerwiec | 28,3 | 156,7 |
| Lipiec | 28,2 | 231,7 |
| Sierpień | 28,3 | 244,0 |
| Wrzesień | 28,2 | 203,9 |
| Październik | 28,1 | 212,7 |
| Listopad | 27,3 | 182,0 |
| Grudzień | 26,3 | 171,8 |
Najmniej deszczu przypada na marzec, a najwięcej na sierpień. Sezon deszczowy trwa od czerwca do października. Wyspa jest narażona na huragany średnio co osiem lat. Wysoki sezon turystyczny obejmuje okres od grudnia do kwietnia, z wyższymi cenami i tłumami. Wiele osób wybiera maj lub czerwiec, kiedy napływ gości z Europy spada, a wilgotność jest bardziej znośna.
Atrakcje Martyniki na północy wyspy
Północ to lasy deszczowe, góry i czarne plaże. Z Macouby, dawnego miasta tytoniowego, rozciąga się widok na morze i góry. Przy czystej pogodzie widać stąd sąsiednią Dominikę.
Na Półwyspie Caravelle łatwy spacer, około 30 minut, prowadzi do latarni morskiej. Z niej widać całą wyspę. Sacré-Cœur w Balacie to replika paryskiego kościoła z Montmartre, zbudowana w 1925 roku na klifie otoczonym tropikalnym lasem. Aktualne godziny otwarcia kościoła podaje jego strona internetowa, a najpewniej sprawdzisz je na oficjalnej stronie obiektu.
Ogród Balata leży około 10 kilometrów od Fort-de-France, przy drodze do Morne Rouge. Rośnie tu ponad 200 gatunków roślin i kwiatów.
Wodospad Absalon ma basen, w którym można pływać. Szlak do wodospadów Didier nie jest oznakowany. Pierwszy wodospad ma około 6 metrów i z niego można skakać do wody. Drugi, o wysokości 25 metrów, tworzy basen do kąpieli. Po drodze uważaj na zielono-fioletowego pająka matoutou.
Saint-Pierre i Mont Pelée: miasto zniszczone przez wulkan
Saint-Pierre założono w 1635 roku. Przed 1902 rokiem nazywano je „Paryżem Karaibów” i było najważniejszym miastem wyspy. 8 maja 1902 roku wybuchł Mont Pelée, który zniszczył miasto, a zginęło od 29 do 30 tysięcy osób. Z tragedii przeżyło tylko kilka osób. Więzień Ludger Sylbaris ocalał, bo siedział w grubych murach celi bez wentylacji.

Stolica przeniesiona została do Fort-de-France i już nie wróciła do Saint-Pierre. Dziś Saint-Pierre to niewielka miejscowość z zachowanymi ruinami. Działa tu muzeum wulkanologiczne im. Franka-A.-Perreta. Wraki statków zatopionych podczas erupcji stały się miejscem nurkowania.
Mont Pelée ma 1397 metrów wysokości i jest stratowulkanem. Ostatnia erupcja miała miejsce w latach od 1929 do 1932. Obserwatorium wulkanu prowadzi stały nadzór, a aktualny poziom zagrożenia znajdziesz w komunikatach ogłaszanych przez obserwatorium wulkanu. W 2023 roku wulkan razem z górami północnej części wyspy trafił na listę UNESCO.
Link partnerski Martynika: noclegi. Zobacz noclegi w okolicy
Fort-de-France: stolica i miejsca w mieście
Fort-de-France to największe miasto wyspy i jej stolica. Stolicą jest od 1902 roku, kiedy zastąpiło Saint-Pierre. Miasto rozwijało się wokół XVII-wiecznego Fort Saint-Louis, który dominuje w centrum. Fort leży na półwyspie przy porcie, ma tu bazę marynarki wojennej, a część fortu jest muzeum.

Nad morzem ciągnie się deptak z barami i restauracjami w typowo francuskim klimacie. Przy placu Savane, czyli La Savane, rośnie wiele gatunków tropikalnych drzew. Obok stoi Biblioteka Schoelchera, jeden z najlepszych kolonialnych budynków w mieście.
Katedra św. Ludwika powstała w 1671 roku. Została zniszczona przez pożary i trzęsienia ziemi, a w 1890 roku odbudowano ją. Na ulicach Blénac i Isambert działa kryty Le grand marché.
Muzeum destylarni Dillon w prostych słowach opowiada o produkcji rumu. Samo wytwarzanie rumu przeniesiono już do nowego miejsca.
Plaże na południu wyspy
Południe wyspy ma wiele plaż z białym piaskiem, a jest też najbardziej turystyczne. Sainte-Anne to najczęstszy punkt wyjścia na plaże. Najsłynniejsza z nich, Les Salines, jest też najbardziej zatłoczona.
Le Diamant to miejscowość nurkowa, położona naprzeciwko słynnej Skały Diamentowej. Le Marin to główna przystań dla żaglówek, położona w zatoce.
Trois-Îlets leży po drugiej stronie zatoki względem Fort-de-France. Znajduje się tam wiele dużych hoteli, restauracji i kasyn. Dostać się tam można promem, a aktualny rozkład przeprawy sprawdzisz na stronie przewoźnika obsługującego tę trasę.
Dojazd i poruszanie się po wyspie
Lotnisko leży na wzgórzach i równinach, gdzie rozrosło się Fort-de-France. Na miejsce dojedziesz taksówką albo wypożyczonym samochodem. Jeżdżą tu samochody po prawej stronie drogi, więc zasady ruchu są takie jak w Polsce.
Prąd ma napięcie 220 V i częstotliwość 50 Hz. Gniazdka odpowiadają typowi E, czyli wtyczkom z Europy kontynentalnej. Numer alarmowy to 112, a kierunkowy numer kraju to +596.
Połączenia lotnicze zmieniają się z roku na rok, dlatego trasę i przesiadki sprawdź u przewoźnika przed zakupem biletu.
Od czego zacząć planowanie wyjazdu?
Zacznij od wyboru części wyspy. Północ to lasy, góry, wodospady i czarne plaże. Południe to białe plaże, nurkowanie i większa baza hoteli.
Następnie wybierz termin. Pogodę porównaj z tabelą miesięcy powyżej. Pamiętaj o sezonie deszczowym i ryzyku huraganów.
Przed zakupem biletów sprawdź zasady wjazdu na oficjalnej stronie rządu Francji. Zasady zmieniają się, więc nie opieraj się na informacjach sprzed lat.
Dobrym pomysłem jest zarezerwowanie noclegu wcześniej, zwłaszcza w okresie od grudnia do kwietnia, kiedy wyspa jest najbardziej obłożona.
Powiązane przewodniki: Grenada na Karaibach: wyspa przypraw i stolica St. George's.
